Antzinako bizimodua baserrietan oso lasaia zen, ordutegi gabekoa

Hizlaria: Hilari Gantxegi Iturbe
Herria: Bergara
Elkarrizketatzailea(k): Iņaki Etxaniz , Jaione Isazelaia
Data: 1985/03/26
Iraupena: 00:00:00
Erref: BER-061/050

Laburpena: Denbora neurtu gabe bizi ziren. Eguzkia irten bezain laster esnatzen ziren. Lekarioa. Aitaren kontuak: ardiak jetzi; esnea marmitetan eraman, e.a.

Gaia(k):

- Gero orduak be zaharrak! Honek, honek orduok... ai! Nik daukat penia! Haura goizeko ordubete eder haura galdu biher izetia...! Gabetik ez dosta emoten penaik, ta bazkalostekua ta danak [geindi] izenda be. Ni goizien. Ni beti izen naiz goiz-zalia.
- Goiztiarra...
- Bai. Goiztarra. Ta euzkixa bentanara jo ta gero jaikitzeke goizian. Jaiki ta handik aurrera trankil. Trankil. Ta dana lekaixua! Lekaixari edarrak zien. Bai Olaberriko Jose Leonen aitta be. Zenbat bidar mendira ardittara lau terdiak inguruan, hartu marmitta [hagan], paņelo zurixa lotu, esku-paņelo, edo lepoko paņelo zurixa, lepuan, lekaixuak eiņaz!
- Goizeko lau terdietan...
- Gero Hirukurutzetatik behera hartu ardixak aurrien ta pausuen lekaixuak eiņaz. Ekarri txabolara jeitxi ardixak, lo ein bertan txabolan ta hurrengo goixian, hartu goizeko ta gabeko esniak bizkarrian ta etxera! Nere aitta be bai! Ondio han dao txabola txikixa lo einddakua [ta danak]. Han daukau rekuerdua! Ta ointxe hil da...
- Nun? Nun daukazue txabolia?
- Pago... zera, hori... Ez dakizu, sozidadia badauke ba? Ondokua, horixe.
- A! Aittantxaboleta...
- Bai, oin estropiau da txabola txikixa; bere [giltz] ta guzti, bere ohe ta guzti. Sua ein, afaixa... esnia egosi, afaldu aittak, hantxe lo ein...

Proiektua: Bergarako euskara
Kodifikazioa: Itziar Alberdi (Badihardugu Euskara Elkartea)
Transkripzioa: Aintzane Agirrebeņa (Badihardugu Euskara Elkartea)
Copyright: Jaione Isazelaia; Iņaki Etxaniz; Bergarako Udala